Reisverslag Reisleiding – De laatste ronde

En daar zit je dan. Terug in de bus naar Nederland. Dat ik ooit vrijwillig die bus in ben gestapt afgelopen middag vanaf het Mambokamp in kroatie vind ik nog steeds ongelofelijk.

Nadat ik mijn ubergezellige rondreisgroep van vorige week gedag had gezegd ontving ik mijn derde en laatste groep een uur later weer. In de tussentijd draaide ik snel even een wasje en hoorde ik de laatste stand van zaken verhalen van het campingteam. Daarna nogal gebroken maar met frisse zin het busje weer in. Richting hetzelfde hostel als een week geleden. De rondreis was weer begonnen.

Van Biograd reizen we door naar Krka waar de groep zwemt bij de waterval en waar ik me nestel op het terras om wat excursies te organiseren en te schrijven. Het regelen van excursies is nog nooit zo makkelijk geweest als deze laatste week aangezien de organisaties me inmiddels kennen en weten wat ik wil. Het enige wat ik hoef te doen is een smsje te sturen met het aantal personen en het is geregeld. Zij zijn blij met mij, ik met hen. Geweldig.

Na Krka reizen we diezelfde dag nog door naar Split waar we slapen en de volgende ochtend per taxi richting het centrum vertrekken voor een rondleiding. Onze gids is een jonge, hippe dame die in modern tempo het verhaal achter de oude stad verteld. Het is voor mij inmiddels de zesde keer in Split maar met Lea aan mijn zij weet ik binnen één uur meer dan dat ik in de vijf keer daarvoor zelf te weten was gekomen. Toch wel handig dus, zo’n sprekende gids.

Na Lea gaan we lunchen en vertrekken in zuiderlijke richting naar de stad Dubrovnik. Perfect getimed rijden we 5 uur later de stad binnen met zonsondergang. Terwijl de lucht zich vult met roze tinten bereiken we de stad en ons hostel. Spullen in de kamers, douchen en de volgende prachtstad in voor die dag. Voor het eerst verken ik Dubrovnik by night en dat bevalt goed. Rond de nachtklok van 2 belanden we in club Revelin, een van de bekendste uitgaansgelegenheden van de stad gevestigd in een oud kasteel. Met een top-dj achter de draaitafels dansen we onze busbenen los tot het licht wordt.

De volgende dag verkent de groep de stad per kabelbaan en stadsmuur. Ik zet koers naar de haven van de stad om bustickets voor de volgende dag te halen richting het eiland Korcula. In de bloedhitte van 40 graden maak ik voor de derde keer deze zomer kennis met de ontelbare hoeveelheid trappen in Dubrovnik. In de middag ontmoet ik mijn groep weer in het centrum om vervolgens weer richting het bekende kayakexcursieadres te gaan. Terwijl de groep op pad gaat met instructeur Mario ga ik met een achterblijver richting het strand van de stad en vier ik even een korte vakantie tussen de macho’s en machodinnen van Kroatië. Tussen de grote zonnebrillen en gespierde bovenlijven leg ik mijn handdoekje neer en neem ik een duik in het helderblauwelauwe water. Na de korte beachbreak sluiten we ons vervolgens rond barbecuetijd weer aan bij de groep. Om te barbecueën uiteraard. Voor de allerlaatste keer. Met mooie Mario. Hoe het was? Wederom een succes. Het hoogtepunt van de reis voor velen. Na de barbecue wordt er wederom gestapt in een van de kroegen in de oude stad. Ik ben nog steeds van mening dat ze nachtrondleidingen moeten gaan organiseren daar aangezien dan zowel het aantal toeristen als de temperatuur behapbaar is. Of bedrinkbaar. Wat je wilt.

De volgende dag reizen we door naar Korcula. We stoppen in Korcula stad. Volgens de eilandbewoners de geboorteplaats van ontdekkingsreiziger Marco Polo en daarom koop ik – of het verhaal nu waar is of niet – de toeristenshop leeg voor het thuisfront. Na mijn backpack van het aanplakbiljet breekbaar te hebben voorzien zetten we per taxibus koers naar de andere kant van het eiland. Onder leiding van traditionele klappa muziek beweegt ons busje zich richting Vela Luka. Daar aangekomen zet ik nog één keer al mijn zintuigen open om de weinige uurtjes die we hebben in deze bijzondere havenplaats volledig in me op te kunnen nemen.
Tot diep in de nacht zit ik met wat groepsgenoten bij de plaatselijke cocktailbar, te staren naar het water. De laatste dagen in dit land voelen nogal dubbel aan. Aan de ene kant moet ik blijven reisleiden, aan de andere kant wil ik nog even intens genieten en afscheid nemen. Gevoelens van blijheid en bevrijding dat ik de 6 weken reisleiden zo leuk heb gevonden en heb volbracht wisselen zich af met gevoelens van boosheid en verzet omdat ik dit prachtland waar ik het zo naar mijn zin heb gehad moet gaan verlaten. Ik laat het allemaal maar een beetje zijn en vind het uiteindelijk wel grappig om mijn eigen cocktail van gevoelens ook weer eens te proeven na weken vliegen en rennen.

Een paar uur later zie ik Vela Luka in hoog tempo achter me verdwijnen vanaf de catamaran richting het eiland Hvar. Ik heb mijn groep deze week weer zo ver gekregen om mee te gaan naar het eiland voor een off road tour en een klein uur later spring ik zo blij als een kind van de boot. Als onze Hvar-gids vraagt of ik het vervelend vind weer dezelfde verhalen te moeten horen kijk ik hem niet begrijpend aan. Die man weet echt niet wat voor een leuke en relaxte dag hij aanbied.

Met een fles Hvar-wijn als afscheidscadeautje van de offroadtourgids in mijn armen strompelen we loom en voldaan de boot op richting Split. Eenmaal los van de kade trek ik me terug van de groep in een poging wat uurtjes slaap te vatten. Tot mijn verbazing blijkt het mooiste plekje op het door toeristen overspoelde schip nog vrij te zijn. Als later een groepsgenootje aanklopt met twee koude biertjes kan de bootreis helemaal niet meer stuk. Al zittend op het dek kijken we hoe de zon zakt achter de talloze eilandjes voor de kust, hoe de golven spelen met de zeilboten en hoe er nog steeds geen dolfijnen uit het water willen springen. Met ultieme reisnummers (stereophonics – maybe tomorrow & mr. Writer) tussen onze oren beleven we het echte backpackersgevoel. We hangen wat rond, zijn vies maar het kan ons niets schelen en we zijn gelukkig met een mooi uitzicht, zon en een biertje. That’s life.

Terug in Split wil de groep weer uit maar houd ik het even voor gezien. Ik bestel twee taxi’s voor ze bij mijn taxivriendenclub in Split. Ik ken er steeds meer en als ze eenmaal ter plaatse zijn ontvang ik twee natte zoenen van de opataxichauffeur uit taxi 33. Altijd fijn zo vlak voor het slapengaan.

De volgende en laatste dag van de rondreis en in Kroatie start ik in het ziekenhuis. Geholpen door een van de medewerkers uit het hotel waar we verblijven weten we snel onze weg te vinden naar de eerste hulp. Een van mijn groepsgenoten blijkt te zijn gebeten door een insect en met een prik in haar rechterbil en antibiotica verlaten we een klein uur later het ziekenhuis. Terwijl mijn groep Split beter leert kennen doe ik wat het liefste deed in de afgelopen 6 weken als ik even vrije tijd had in Kroatië: terrashangen. Na een American coffeeshot stap ik 4 uur later maar weer eens op. Ik wil nog wat souvenirs kopen en daarnaast wordt ik verwacht bij de massagesalon waar ik voor een groot deel van de groep een massage heb geregeld ter afsluiting van de reis en ter voorbereiding op de uberlange busrit van 24 uur die ons te wachten staat. Van de massagesalon verplaatsen we ons naar het terras om vervolgens door te gaan naar de cocktailbar. En dat terwijl de avond nog niet eens is begonnen… na een pitstop in het hotel gaan we vrolijk verder naar een klein visrestaurant waar de markt de menukaart voor die dag nog bepaald. Alsof we deel uitmaken van een schilderij over het perfecte Kroatische leven eten we vis en drinken we wijn (en water!).

Pas rond half 1 ’s nachts vertrekken we richting een Kroatische club aan het strand van Split. Eenmaal daar aangekomen blijkt de club zo Kroatisch te zijn dat wij ons er als toeristen niet erg welkom voelen. We haken al snel af en terwijl het grootste deel van de groep de taxi terug naar het hotel neemt besluit ik met een groepslid nog wat rond te hangen op de rotsen voor de kust. Als uitzicht hebben we lichtjes van het eiland tegenover ons. Als bovenzicht een goedgevulde sterrenhemel. En als zijzicht een horde Kroatische jongeren die van de alcohol over zijn gegaan op het water. Terwijl we de nachtelijke zwemkunsten van de Kroaten bestuderen praten we de ochtend tegemoet. Opeens is het licht en opeens beseffen we dat we terug moeten naar het hotel om te douchen, ontbijten en om onze backpacks te pakken. Zonder geslapen te hebben zit ik vervolgens met ogen op satéprikkerstand in de bus terug naar Biograd en Nederland. Als ik eindelijk wat slaap lijk te vatten voel ik wat trillen in mijn broekzak. Telefoon. Mambo aan de lijn. Of ik nog een weekje extra wil blijven in Kroatië om te helpen op de camping. Wat?! Dit heb ik nog nooit meegemaakt…

Terwijl ik weer ophang met de afspraak dat ik zo terug zal bellen met de uitslag weet ik dat het eigenlijk goed is geweest zo. Thuis wachten naast verplichtingen en verantwoordelijkheden ook familie en vrienden. Best leuk om in de rotste zomer van het jaar in een zomers land als Kroatië te verblijven maar echt gezellig voor het thuisfront is het niet. Terwijl ik dolgraag nog een week als reisleider zou willen werken in een prachtland als Kroatië besluit ik toch met de bus mee terug te gaan naar Nederland.

Eenmaal terug op de camping heb ik het even moeilijk moet mijn beslissing als ik zie dat collega-reisleider Joyce wel wat extra steun had kunnen gebruiken. Snel pakken we nog een terrasje om alle ervaringen van de afgelopen week uit te wisselen. Verder beloven we elkaar in de loop van de week nog een keer telefonisch contact hebben ..voor Joyce als steuntje en voor mij als afkicktherapie.

Terug van het terras heb ik nog een kwartier om al mijn spullen bij elkaar te rapen en in te pakken. Terwijl het zweet in straaltjes van me afgutst stop ik alle cadeautjes die ik in de afgelopen weken heb gehad in een charmante vuilniszak. Die ik, lieve oud-groepsgenootjes, uiteraard niet weggooi maar meeneem naar Nederland.

Met al mijn spullen sprint ik als allerlaatste richting de bus. Best komisch als je bedenkt dat ik alle weken daarvoor iedereen heb opgejaagd om de bus te halen en nu zelf de laatkomer ben. Met het gevoel alsof we gewoon op weg gaan naar de volgende excursie zit ik de eerste vijf uur in de bus uit. Op de grens van Kroatië en Slovenië wisselen we van Kroatische naar Nederlandse bus. Helemaal achterin neem ik met mijn rondreisgroep plaats om de laatste en langste busetappe van de reis af te leggen. En zo komt Nederland steeds dichterbij…

Waarom weet ik niet precies maar ik vind het altijd zonde om ’s nachts te slapen in de bus… De grote gele koplampen die je in de nacht veelvuldig toeschijnen, de witte strepen die voorbij flitsen, de lichtjes in de verte, de zingende buschauffeur, de voetjes in de lucht van slapende mensen… Voor mij is het typerend voor een geslaagde reis. Een perfect schilderij van een moe maar voldane groep reizigers.
Terwijl iedereen zich in dromenland bevind, zien de buschauffeur en ik Oostenrijk en Duitsland aan ons voorbij trekken. God wat was het gaaf deze reis en wat zal ik weer moeten wennen aan Nederland. Of zal dat binnen 1 dag weer zijn gelukt als de regen tegen de ramen slaat?

Hoe dan ook… ik heb 6 ongelofelijk gave weken achter de rug waarin ik me erg rijk heb gevoeld met alles wat ik heb mee mogen maken, de mensen die ik heb mogen ontmoeten en het land dat ik heb mogen leren kennen.
Ik ben jullie, groepsgenootjes, mambo-collega’s en alle lieve en behulpzame Kroaten onwijs dankbaar voor de toffe tijd die ik heb gehad. ( En ik hoop van harte dat jullie die ook hebben gehad!! )

Ik ga de laatste meters naar Nederland hier swingend op dit Kroatische hitje afleggen met mijn groep… en daarna is het even klaar. Dan gaat de volgende reis voorlopig even richting school..

Jelena Rozga – Bizuterija

Manon

Lees ook:Reisverslag Reisleiding – Voorbereidingstijd
Lees ook:Reisverslag Reisleiding – De 12 koppen zijn eraf.
Lees ook:Reisverslag Reisleiding – Zonnestralen & Zweetdruppels
Lees ook:Reisverslag Reisleiding – Terug van weggeweest
Lees ook:Reisverslag Reisleiding – Pivo! We zijn er!